کلیات سعدی/غزلیات/هر که مجموع نباشد به تماشا نرود

by سعدی

۲۶۴– ط

	هر که مجموع نباشد بتماشا نرود			یار با یار سفرکرده بتنها نرود
	باد آسایش گیتی نزند بر دل ریش			صبح صادق ندمد تا شب یلدا نرود
	بر دل آویختگان عرصهٔ عالم تنگست			کانکه جائی بگل افتاد دگر جا نرود
	هرگز اندیشهٔ یار از دل دیوانهٔ عشق[۱]			بتماشای گل و سبزه و صحرا نرود
	بسر خار مغیلان بروم با تو چنان			بارادت، که یکی بر سر دیبا نرود
	با همه رفتن زیبای تذرو اندر باغ			که[۲] بشوخی برود پیش تو زیبا نرود
	گر تو ای تخت سلیمان بسر ما زین دست			رفت خواهی، عجب ار مورچه در پا نرود
	باغبانان بشب از زحمت بلبل چونند؟			که در ایام گل از باغچه غوغا نرود
	همه عالم سخنم رفت و بگوشت نرسید			آری آنجا که تو باشی سخن ما نرود
	هر که ما را بنصیحت ز تو می‌پیچد روی			گو بشمشیر که عاشق[۳] بمدارا نرود
	ماه رخسار بپوشی تو بُت یغمائی[۴]			تا دل خلقی ازین شهر بیغما نرود
	گوهر قیمتی از کام نهنگان آرند			هر که او را غم جانست بدریا نرود
	سعدیا بار کش و یار فراموش مکن			مهر وامق بجفا کردن عذرا نرود

---

1. هرگز اندیشهٔ عشق از دل دیوانه ما.
2. کو، گر.
3. گو بشمشیر بزن کو.
4. تجدیدنظر: ماه رخسار نپوشی تو بت یغمائی