کلیات سعدی/غزلیات/سلسله موی دوست حلقه دام بلاست

by سعدی

۴۷– ب

	سلسلهٔ موی دوست حلقهٔ دام بلاست			هر که درین حلقه نیست فارغ ازین ماجراست
	گر بزنندم بتیغ در نظرش بیدریغ			دیدن او یکنظر صد چو منش خونبهاست
	گر برود جان ما در طلب وصل دوست			حیف نباشد که دوست دوستر از جان ماست
	دعوی عشاق را شرع نخواهد بیان			گونهٔ زردش دلیل نالهٔ زارش گواست
	مایهٔ پرهیزگار قوت صبرست و عقل			عقل گرفتار عشق صبر زبون هواست
	دلشدهٔ پای بند گردن جان در کمند			زهرهٔ گفتار نه کین چه سبب وان چراست؟
	مالک ملک وجود حاکم ردّ و قبول			هر چه کند جور نیست ور تو بنالی جفاست[۱]
	تیغ برآر از نیام زهر برافکن بجام			کز قبل ما قبول وز طرف ما رضاست
	گر بنوازی بلطف ور بگدازی بقهر			حکم تو بر من روان زجر تو بر من رواست
	هر که بجور رقیب یا بجفای حبیب			عهد فرامش کند مدعی بیوفاست
	سعدی از اخلاق دوست هر چه برآید نکوست			گو همه دشنام گو کز لب شیرین دعاست

1. شکل غلط قبلی: ... ور تو نباشد جفاست