کلیات سعدی/غزلیات/سرو چمن پیش اعتدال تو پستست

by سعدی

۵۴– ط

	سرو چمن پیش اعتدال تو پستست			روی تو بازار آفتاب شکستست
	شمع فلک با هزار مشعل انجم[۱]			پیش وجودت چراغ باز نشستست
	توبه کند مردم از گناه بشعبان			در رمضان نیز چشمهای تو مستست
	اینهمه[۲] زورآوری و مردی و شیری			مرد ندانم که از کمند تو جستست
	این یکی از دوستان بتیغ تو کشتست			واندگر از عاشقان بتیر تو خستست
	دیده بدل میبرد حکایت مجنون[۳]			دیده ندارد که دل بمهر نبستست
	دست طلب داشتن ز دامن معشوق			پیش کسی گو کش اختیار بدستست
	با چو تو روحانیی تعلق خاطر			هر که ندارد دواب[۴] نفس پرستست
	منکر سعدی که ذوق عشق ندارد			نیشکرش در دهان تلخ کبستست

---

1. مشعله از نور. با چراغدان ثرّیا.
2. با همه.
3. شکایت منظور.
4. دَد است و.