کلیات سعدی/غزلیات/ز هر چه هست گزیرست و ناگزیر از دوست

by سعدی

۹۶– ب

	ز هر چه هست گزیرست و ناگزیر از دوست			بقول هر که جهان مهر برمگیر از دوست
	ببندگی و صغیری گرت قبول کند[۱]			سپاس دار که فضلی بود کبیر از دوست
	بجای دوست گرت هر چه در جهان بخشند			رضا مده که متاعی بود[۲] حقیر از دوست
	جهان و هر چه در او هست با نعیم بهشت			نه نعمتیست که بازآورد فقیر از دوست
	نه گر قبول کنندت سپاس داری و بس			که گر هلاک شوی منتی پذیر از دوست
	مرا که دیده بدیدار دوست برکردم			حلال نیست که بر هم نهم بتیر از دوست
	و گر چنانکه مصور[۳] شود گزیر[۴] از عشق			کجا روم که نمیباشدم گزیر از دوست
	بهر طریق که باشد اسیر دشمن را			توان خرید و نشاید خرید اسیر از دوست
	که در ضمیر من آید ز هر که در عالم؟			که من هنوز نپرداختم ضمیر از دوست
	تو خود نظیر نداری و گر بود بمثل			من آن نیم که بدل گیرم و نظیر از دوست
	رضای دوست نگه دار[۵] و صبر کن سعدی			که دوستی نبود ناله و[۶] نفیر از دوست[۷]

---

1. کنند.
2. بجان دوست که آنهم بود.
3. میسر.
4. گریز.
5. بدست آر.
6. گر کنی.
7. شکل غلط قبلی: ... نبود و ناله و نفیر ...