کلیات سعدی/غزلیات/دو چشم مست تو کز خواب صبح برخیزند

by سعدی

۲۳۲– ب

	دو چشم مست تو کز خواب صبح برخیزند			هزار فتنه بهر گوشهٔ برانگیزند
	چگونه انس نگیرند با تو آدمیان			که از لطافت[۱] خوی تو وحش نگریزند
	چنانکه در رخ خوبان حلال نیست نظر			حلال نیست که از تو نظر بپرهیزند
	غلام آن سر و پایم که از لطافت و حسن			بسر سزاست که پیشش بپای برخیزند
	تو قدر خویش ندانی ز دردمندان پرس			کز اشتیاق جمالت چه اشک میریزند
	قرار عقل برفت و مجال صبر نماند			که چشم و زلف تو از حد برون دلاویزند
	مرا مگوی نصیحت که پارسائی و عشق			دو خصلتند که با یکدگر نیامیزند
	رضا بحکم قضا اختیار کن سعدی			که شرط نیست که با زورمند بستیزند

---

1. لطائف.