کلیات سعدی/غزلیات/خجلست سرو بستان بر قامت بلندش

by سعدی

۳۲۲– ط

	خجلست سرو بستان بَرِ قامت بلندش			همه صید عقل گیرد خم زلف چون کمندش
	چو درخت قامتش دید صبا بهم برآمد			ز چمن نرست سروی که ز بیخ برنکندش
	اگر آفتاب با او زند از گزاف لافی			مه نو چه زهره دارد که بود سُم سمندش
	نه چنان ز دست رفتست وجود ناتوانم			که معالجت توان کرد به پند یا به بندش
	گرم آن[۱] قرار بودی که ز دوست برکنم دل			نشنیدمی ز دشمن سخنان ناپسندش
	تو که پادشاه حسنی نظری ببندگان کن[۲]			حذر از دعای درویش و کف نیازمندش
	شکرین حدیث سعدی بَرِ او چه قدر دارد			که چنو هزار طوطی مگسست پیش قندش

---

1. اگرم.
2. مپسند جور و بیداد چو پادشاه حسنی. (اصلاح طبق غلطنامهٔ کتاب)