کلیات سعدی/غزلیات/به کوی لاله رخان هر که عشقباز آید

by سعدی

۲۸۴– ق

	بکوی لاله رخان هر که عشقباز آید			امید نیست که دیگر[۱] بعقل بازآید
	کبوتری که دگر آشیان نخواهد دید			قضا همی بردش تا بچنگ باز آید
	ندانم ابروی شوخت چگونه محرابیست			که گر ببیند زندیق در نماز آید
	بزرگوار مقامی و نیکبخت کسی			که هر دم از در او چون توئی فراز آید
	ترش نباشم اگر صد جواب تلخ دهی			که از دهان تو شیرین و دلنواز آید
	بیا و گونهٔ زردم ببین و نقش بخوان			که گر حدیث کنم قصهٔ دراز آید
	خروشم از تف سینه‌ست و ناله از سر درد			نه چون دگر سخنان کز سر مجاز آید
	بجای خاک قدم بر دو چشم سعدی نه			که هر که چون تو گرامی بود بناز آید

---

1. هرگز.