سعدی (غزلیات)/اگر مانند رخسارت گلی در بوستانستی

از ویکی‌نبشته
پرش به ناوبری پرش به جستجو
' سعدی (غزلیات)  از سعدی
(اگر مانند رخسارت گلی در بوستانستی)
'


 اگر مانند رخسارت گلی در بوستانستیزمین را از کمالیت شرف بر آسمانستی 
 چو سرو بوستانستی وجود مجلس آرایتاگر در بوستان سروی سخنگوی و روانستی 
 نگارین روی و شیرین خوی و عنبربوی و سیمین تنچه خوش بودی در آغوشم اگر یارای آنستی 
 تو گویی در همه عمرم میسر گردد این دولتکه کام از عمر برگیرم و گر خود یک زمانستی 
 جز این عیبت نمی‌دانم که بدعهدی و سنگین دلدلارامی بدین خوبی دریغ ار مهربانستی 
 شکر در کام من تلخست بی دیدار شیرینشو گر حلوا بدان ماند که زهرش در میانستی 
 دمی در صحبت یاری ملک خوی پری پیکرگر امید بقا باشد بهشت جاودانستی 
 نه تا جان در جسد باشد وفاداری کنم با اوکه تا تن در لحد باشد و گر خود استخوانستی 
 چنین گویند سعدی را که دردی هست پنهانیخبر در مغرب و مشرق نبودی گر نهانستی 
 هر آن دل را که پنهانی قرینی هست روحانیبه خلوتخانه‌ای ماند که در در بوستانستی