سعدی (غزلیات)/اول دفتر به نام ایزد دانا

از ویکی‌نبشته
پرش به ناوبری پرش به جستجو
' سعدی (غزلیات)  از سعدی
(اول دفتر به نام ایزد دانا)
'


 اول دفتر به‌نامِ ایزدِ دانا صانعِ پروردگار، حَیّ توانا 
 اکبر و اعظم، خدایِ عالَم و آدم صورت خوب آفرید و سیرت زیبا 
 از در بخشندگی و بنده‌نوازی مُرغِ هوا را نصیب و ماهیِ دریا 
 قسمت خود می‌خورند مُنعم و درویش روزی خود می‌برند پَشّه و عَنقا 
 حاجتِ موری به علم غیب بدانَد در بُنِ چاهی، به زیرِ صخره‌ی صَمّا 
 جانور از نُطفه می‌کند، شِکَّر از نِ برگِ ِتر از چوبِ خشک و چشمه زِ خارا 
 شربتِ نوش آفرید از مگسِ نَحلنَخلِ تَناور کُند زِ دانه‌ی خرما 
 از همگان بی‌نیاز و بر همه مُشفقاز همه عالم نَهان و بر همه پیدا 
 پرتو نورِ سُرادِقاتِ جَلالشاز عظمت، ماورایِ فکرتِ دانا 
 خود نه زبان در دهانِ عارفِ مدهوشحمد و ثَنا می‌کند، که موی بر اعضا 
 هر که نداند سپاسِ نعمتِ امروزحیف خورد بر نصیبِ رحمتِ فردا 
 بارخدایا! مُهَیمَنی و مُدَبّروز همه عیبی مُنزّهی و مُبرّا 
 ما نتوانیم حقِ حَمد تو گفتنبا همه کَرّوبیٰانِ عالَمِ بالا 
 سعدی از آن جا که فهم اوست سخن گفتور نه کمال تو، وَهم کِی رسد آن جا؟