کلیات سعدی/غزلیات/آن کیست که می‌رود به نخجیر

by سعدی

۳۰۴– ط

	آن کیست که میرود بنخجیر			پای دل دوستان بزنجیر
	همشیرهٔ جادوان بابل			همسایهٔ لُعبتان کشمیر
	اینست بهشت اگر شنیدی			کز دیدن آن جوان شود پیر
	از عشق کمان دست و بازوش			افتاده خبر ندارد از تیر
	نقاش که صورتش ببیند			از دست بیفکند تصاویر
	ای سخت جفای سست پیوند[۱]			رفتی و چنین برفت تقدیر
	کوته نظران ملامت از عشق			بیفایده میکنند و تحذیر
	با جان من[۲] از جسد برآید			خونی که فروشدست با شیر
	گر جان طلبد حبیب عشاق[۳]			نه منع[۴] روا بود نه تأخیر
	آنرا که مراد دوست باید			گو ترک مراد خویشتن گیر
	سعدی چو اسیر عشق ماندی			تدبیر تو چیست ترک تدبیر

---

1. ای سخت کمان سست پیمان.
2. مگر.
3. عاشق، مشتاق.
4. صبر.