سعدی (غزلیات)/آن که دل من چو گوی در خم چوگان اوست

از ویکی‌نبشته
پرش به ناوبری پرش به جستجو
' سعدی (غزلیات)  از سعدی
(آن که دل من چو گوی در خم چوگان اوست)
'


 آن که دل من چو گوی در خم چوگان اوستموقف آزادگان بر سر میدان اوست 
 ره به در از کوی دوست نیست که بیرون برندسلسله پای جمع زلف پریشان اوست 
 چند نصیحت کنند بی‌خبرانم به صبردرد مرا ای حکیم صبر نه درمان اوست 
 گر کند انعام او در من مسکین نگاهور نکند حاکمست بنده به فرمان اوست 
 گر بزند بی‌گناه عادت بخت منستور بنوازد به لطف غایت احسان اوست 
 میل ندارم به باغ انس نگیرم به سروسروی اگر لایقست قد خرامان اوست 
 چون بتواند نشست آن که دلش غایبستیا بتواند گریخت آن که به زندان اوست 
 حیرت عشاق را عیب کند بی بصربهره ندارد ز عیش هر که نه حیران اوست 
 چون تو گلی کس ندید در چمن روزگارخاصه که مرغی چو من بلبل بستان اوست 
 گر همه مرغی زنند سخت کمانان به تیرحیف بود بلبلی کاین همه دستان اوست 
 سعدی اگر طالبی راه رو و رنج برکعبه دیدار دوست صبر بیابان اوست