کلیات سعدی/غزلیات/آن را که میسر نشود صبر و قناعت

by سعدی

۱۳۵– ط

	آنرا که میسر نشود صبر و قناعت			باید که ببندد کمر خدمت و طاعت
	چون دوست گرفتی چه غم از دشمن خونخوار؟			گو بوق ملامت بزن و کوس شناعت
	گر خود همه بیداد کند هیچ مگوئید			تعذیب دلارام به از ذُلّ شفاعت
	از هر چه تو گوئی بقناعت بشکیبم			امکان شکیب از تو مُحالست و قناعت
	گر نسخهٔ روی تو ببازار بر آرند			نقاش ببندد دَرِ دکان صناعت
	جان بر کف دست آمده تا روی تو بیند			خود شرم نمیآیدش از ننگ بضاعت[۱]
	دریاب دمی صحبت یاری که دگربار			چون رفت نیاید بکمند آن دم و ساعت
	انصاف نباشد که من خستهٔ رنجور			پروانهٔ او باشم و او شمع جماعت
	لیکن چه توانکرد که قوت نتوانکرد			با گردش ایّام ببازوی شجاعت
	دل در هوست خون شد و جان در طلبت سوخت			با اینهمه سعدی خجل از ننگ بضاعت

---

1. این بیت در نسخ قدیم نیست.