کلیات سعدی/غزلیات/آسوده خاطرم که تو در خاطر منی

by سعدی

۶۰۲ – ط

آسوده خاطرم که تو در خاطر منیگر تاج میفرستی و گر تیغ میزنی ای چشم عقل خیره در اوصاف روی توچون مرغ شب که هیچ نبیند بروشنی شهری^[۱] بتیغ غمزهٔ خونخوار و لعل لبمجروح میکنی و نمک میپراکنی ما خوشه‌چین خرمن اصحاب^[۲] دولتیمباری نگه کن ای که خداوند خرمنی گیرم که برکنی دل سنگین ز مهر منمهر از دلم چگونه توانی که برکنی^[۳] حکم آن تست اگر بکشی بیگنه ولیکعهد وفای دوست نشاید که بشکنی این عشق را زوال نباشد بحکم آنکما پاک دیده‌ایم و تو پاکیزه دامنی از من گمان مبر که بیاید خلاف دوستور متفق شوند جهانی بدشمنیخواهی که دل بکس ندهی دیده‌ها بدوزپیکان چرخ را سپری باشد آهنی^[۴] با مدعی بگوی که ما خود شکسته‌ایممحتاج نیست پنجه که با ما درافکنی سعدی چو سروری نتوان کرد لازمستبا سخت بازوان بضرورت فروتنی^[۵]

---

1. خلقی.
2. ارباب.
3. مهر خود از دلم نتوانی که برکنی.
4. پیکان عشق را سپری باید آهنی.
5. تجدیدنظر: از سخت بازوان بضرورت فروتنی