کلیات سعدی/بوستان/باب سوم/قضا را من و پیری از فاریاب

by سعدی

حکایت

	قضا را من و پیری از فاریاب			رسیدیم در خاک مغرب بآب
	مرا یک درم بود برداشتند			بکشتی و درویش بگذاشتند
	سیاهان براندند کشتی چو دود			که آن ناخدا ناخدا ترس بود
	مرا گریه آمد ز تیمار جفت			بر آن گریه قهقه بخندید و گفت
	مخور غم برای من ای پر خرد			مرا آنکس آرد که کشتی برد
	بگسترد سجاده بر روی آب			خیالست پنداشتم یا بخواب
	ز مدهوشیم دیده آنشب نخفت			نگه بامدادان بمن کرد و گفت
	تو لنگی بچوب آمدی من بپای[۱]			ترا کشتی آورد و ما را خدای
	چرا اهل معنی[۲] بدین نگروند			که ابدال در آب و آتش روند
	نه طفلی کز آتش ندارد خبر			نگه داردش مادر مهرور؟
	پس آنانکه در وجد مستغرقند			شب و روز در عین حفظ حقند[۳]
	نگه دارد از تاب آتش خلیل			چو تابوت موسی ز غرقاب نیل
	چو کودک بدست شناور برست			نترسد و گر دجله پهناورست
	تو بر[۴] روی دریا قدم چون زنی			چو مردان، که بر خشک تر دامنی

***

---

1. عجب ماندی ای یار فرخنده رای
2. دعوی.
3. چنین دان که منظور عین الحقند.
4. در.