رباعیات خیام (تصحیح فروغی و غنی)/گر باده خوری تو با خردمندان خور
۱۰۹
| گر باده خوری تو با خردمندان خور | یا با صنمی لاله رخی خندان خور | |||||
| بسیار مخور وِرْدْ مکُن فاش مساز | اندک خور و گَه گاه خور و پنهان خور | |||||
رباعی ۱۰۹– شعر حافظ را بیاد میآورد که میفرماید:
| صوفی ار باده باندازه خورد نوشش باد | ورنه اندیشهٔ اینکار فراموشش باد | |||||