رباعیات خیام (تصحیح فروغی و غنی)/چون عمر بسر رسد چه شیرین و چه تلخ
۵۳
| چون عمر بسر رسد چه شیرین و چه تلخ | پیمانه چو پُر شد چه بغداد و چه بلخ | |||||
| می نوش که بعد از من و تو ماه بسی | از سلخ بغرّه آید از غرّه بسلخ | |||||
۵۳
| چون عمر بسر رسد چه شیرین و چه تلخ | پیمانه چو پُر شد چه بغداد و چه بلخ | |||||
| می نوش که بعد از من و تو ماه بسی | از سلخ بغرّه آید از غرّه بسلخ | |||||