رباعیات خیام (تصحیح فروغی و غنی)/بر پشت من از زمانه تو میآید
۶۷
| بر پشت من از زمانه تو میآید | وز من همه کار نانکو میآید | |||||
| جان عزم رحیل کرد گفتم بِمرد | گفتا چکنم خانه فرو میآید | |||||
رباعی ۶۷– تو یعنی خمیدگی. جمع حرف اثبات (باء) با حرف نفی یا نهی (نون یا میم) از خصایص فصحای قدیم است.