دیوان فخر شیرازی/نو عروس جهان

از ویکی‌نبشته
پرش به ناوبری پرش به جستجو
کوری چشم عدو نـــو عـــروس جهـــان  از فخر شیرازی گوهر حکمت
دیوان فخر شیرازی


  اگــــر چـــه کعبـــۀ حقیقت مقـــام صفــــاست ولی بکــــوی تو ماننـــدش ار کننــــد جفاست  
  ستـــم بود کـــه نماینـــد از حــــرم بیــــرون کبوتــــری که گهش جـــای مــروه و صفاست  
  بجــان دوســـت که از آن جنــــاب دل نبــرم اگـــر که جسمم اینجاست لیک جان من آنجاست  
  بگـــو به شیــــخ به این رند مست خرده مگیر تو خود به ساحل و بیچاره غرقه در دریاست 
  نهــــاده مهــــر تــو مهـــر خموشـــــیم بـر لب وگــر نه بر ســر شـــوریده ام بسی غوغاست  
  چه پـــرده بود نـــدانم که سـاخت مطرب دوش که تا هنـوزم از آن پرده گوش پر ز نواست  
  بـــه غیـــر آب خـــرابــــات بــــاز ننشــــــاند به جــان پیــر مغــان آتشـی که در دل ماست  
  فغـان که از سر و سودای آن کس آگه نیست که هر چه درد به دل میکند همان سود است  
  چـــو عکــس و آئینـه هرگز نتافتم ز تو روی روم ز کـــــوی تــو روی مــن بســوی قفاست 
  ز نـــو عـــروس جهـــان کــام دل کسـی جوید که خلـــوت دلــــش خــــالی از خیـــال شماست  
  ز وصل شاهد گیتی طمع ببر ای فخر کـه طـلاق داده هـای آبـاء حــرام بــر ابناست  

***