دیوان فخر شیرازی/سنگ جفا

از ویکی‌نبشته
پرش به ناوبری پرش به جستجو
گوهر حکمت سنگ جفـــا  از فخر شیرازی باران اشک
دیوان فخر شیرازی


  ســـاقی آن جـام که جمشیــد نمیداد ز دست پشــــت بــازو بــــزد آن رنـــد خــــرابــاتی مست  
  ای بســـا دست که بوسیــد بمــا تا برسیــد مـا نبـــوئیم گــــلی را که رود دســــت به دست  
  خوش عروسیست جهان با زر و زیور لیکن ننشــســتیم بــه یـــاری کـــه بـــه اغیـــار نشست  
  چـــرخ اگر ســـاغر ما میشکنــد معذور است کـــاو ز پیمــــانـــۀ پیمـــان شــــکنی باشــد مست  
  نــه همیـــن سنگ جفـــا جانب مـــا میفکنـــد کــه بســـا ســــاعد و ســـر پنجـۀ ساغر بشکست  
  تــو مپنـــدار که بـد مستــی او امروزســـت کـــه زد این عربده جو بر صف رندان ز الست  
  ســاقیا می ده و از ســر ببر اندیشۀ پست تا کــه در ســـاغر و پیمــانه و خم دردی هست  
  من کجــا کعبــه کجا مسجــد و محـراب کجا پای خـــم شــــد ز ازل جـــای مـن بـاده پـرست  
  فخر تا با تو نشست از سر عالم برخاست بتو پیوست و ز هر چیز که آن غیر تو رست  

***