دیوان فخر شیرازی/خــدمت دوست

از ویکی‌نبشته
پرش به ناوبری پرش به جستجو
شحنۀ ولایت خدمت دوست  از فخر شیرازی طوق طاعت
دیوان فخر شیرازی


 اگـــر چه بمانـــدم ز فیض خـــدمت دوســـت بجـــان او کــه دل مـن مقیـــم حضــــرت اوست 
 کسی که گفت به خورشید و ماه مانند است نـدیــــده بــــود گمــــانم جـمــــال طـلعــــت دوست 
 ز زلف غــــالیه بارش اگـــر خبــر میـداشت چــــو مشــــک ناب نمیگــفت آن برنــگ و ببوست 
 ز جویبـــار نظـــر تا بـــرفت ســـرو قــدش مقـــــام مــردم چشـــمم مــــدام بـر لــب جـــوست 
 شکســـت اگـــر دل من سنگ فرقتش چه عجب بــدل معـــاملـــۀ آن حــــدیث ســـنگ و ســـبوست 
 گـــداخت گـــر تنـــم از آتش غمش نه شگفت نه سخت تر تن این خسته جان زآهن و روست 
 کســـی کـــه از تو دلارام دل مضـــایقه کرد نـــه آدمیســـت حقیقــــت کــــه دیـــو آدم روست 
 هـــزار بار بســـوزم بــه نار و نام فــــراق مبـــر کــه نـار نکـــوتـر ز هجـــــر یار نکوست 
 به مهــــر شــــاهد گیتــی مـــرو دلا از راه کـــه این حــریف دغــل دوست روی دشمن خوست 
 ز طعن خصــــم نیامـــد خراش بر دل فخر و لیــــک درد وی از دوستــان بیهـــده گــــوست 

***