دیوان شمس/نبود چنین مه در جهان ای دل همین جا لنگ شو

by مولوی

نَبوَد چنین مَه در جهان، ای دل همین جا لَنگ شواز جنگ می‌ترسانیَم؟ گر جنگ شد گو جنگ شو ماییم مست ایزدی زآن باده‌های سَرمَدیتو عاقلی و فاضلی دربندِ نام و ننگ شو رفتیم سوی شاه دین با جامه‌های کاغذینتو عاشق نقش آمدی همچون قلم در رنگ شو در عشقِ جانان جان بده! بی‌عشق نگشاید گره!ای روح! این جا مست شو؛ وی عقل! این جا دنگ شو شد روم مست روی او، شد زنگ مست موی اوخواهی به سوی روم رو، خواهی به سوی زنگ شو در دوغ او افتاده‌ای، خود تو ز عشقش زاده‌ایزین بت خلاصی نیستت؛ خواهی به صد فرسنگ شو گر کافری می‌جویدت، ور مومنی می‌شویدتاین گو برو صدیق شو و آن گو برو افرنگ شو چشم تو وقف باغ او، گوش تو وقف لاغ اواز دخل او چون نخل شو، وز نخل او آونگ شو هم چرخ قوسِ تیر او، هم آب در تدبیر اوگر راستی، رو تیر شو، ور کژرَوی خرچنگ شو ملکی است او را زفت و خوش هر گونه ای می‌بایدشخواهی عقیق و لَعل شو، خواهی کُلوخ و سَنگ شو گر لعل و گر سنگی، هَلا! می‌غَلْط در سیل بلابا سیل سوی بحر رو، مهمان عشق شَنگ شو بحری است چون آب خضر، گر پر خوری نبود مُضِرگر آب دریا کم شود، آنگه برو دلتنگ شو می‌باش همچون ماهیان در بحر آیان و روانگر یاد خشکی آیدت از بحر سوی گَنگ شو گه بر لبت لب می‌نهد، گه بر کنارت می‌نهدچون آن کُنَد رو نای شو، چون این کند رو چنگ شو هر چند دشمن نیستش هر سو یکی مستیستشمستان او را جام شو، بر دشمنان سرهنگ شو سودای تنهایی مَپَز! در خانه‌ی خلوت مخز!شد روز عرض عاشقان، پیش‌آ و پیش آهنگ شو آن کس بود محتاج مِی کو غافل است از باغ وِیباغِ پُرانگورِ وِیی! گه باده شو، گه بنگ شو خاموش همچون مریمی، تا دم زند عیسی دمیکِت گفت کاندر مشغله یار خران عنگ شو؟