دیوان شمس/باده بده ساقیا عشوه و بادم مده

از ویکی‌نبشته
پرش به ناوبری پرش به جستجو
' دیوان شمس (غزلیات)  از مولوی
(باده بده ساقیا عشوه و بادم مده)
'


 باده بده ساقیا عشوه و بادم مدهوز غم فردا و دی هیچ به یادم مده 
 باده از آن خم مه پر کن و پیشم بنهگر نگشایم گره هیچ گشادم مده 
 چون گذرد می ز سر گویم ای خوش پسرباده نخواهم دگر مست فتادم مده 
 چاکر خنده توام کشته زنده توامگر نه که بنده توام باده شادم مده 
 فتنه به شهر توام کشته قهر توامگر نه که بهر توام هیچ مرادم مده 
 صدقه از آن لعل کان بخش بر این پرزیانور ز برای تو جان صدقه ندادم مده 
 از سر کین درگذر بوسه ده ای لب شکربر سر هر خاک سر گر ننهادم مده 
 هر که دوم بار زاد عشق بدو داد دادصد ره از صدق و داد گر بنزادم مده 
 شمس حق نیک نام شد تبریزت مقامگر نشکستم تمام هیچ تو دادم مده