دیوان شمس/آن دلبر من آمد بر من

از ویکی‌نبشته
پرش به ناوبری پرش به جستجو
' دیوان شمس (غزلیات)  از مولوی
(آن دلبر من آمد بر من)
'


 آن دلبرِ من آمد برِ منزنده شد از او، بام و درِ من 
 گفتم قُنُق‌ای، امشب تو مراای فتنه‌ی من؛ شور و شرِ من 
 گفتا بروم کاری‌ست مهمدر شهر مرا، جان و سرِ من 
 گفتم به‌خدا گر تو برویامشب نزیَد این پیکرِ من 
 آخر تو شبی رحمی نکنیبر رنگ و رخِ هم‌چون زرِ من 
 رحمی نکند چشمِ خوشِ توبر نوحه و این چشمِ ترِ من 
 بفشانَد گل گلزارِ رختبر اشکِ خوشِ چون کوثرِ من 
 گفتا چه کنم چون ریخت قضاخونِ همه را در ساغرِ من 
 مریخی‌ام و جز خون نبُوَددر طالعِ من؛ در اخترِ من 
 عودی نشود مقبولِ خداتا درنرود در مجمرِ من 
 گفتم چو تو را قصد است به‌جانجز خون نبود نقل و خَورِ من 
 تو سرو و گل‌ای؛ من سایه‌ی تومن کشته‌ی تو؛ تو حیدرِ من 
 گفتا نشود قربانیِ منجز نادره‌ای، ای چاکرِ من 
 جرجیس رسد کو هر نفسینو کشته شود در کشورِ من 
 اسحاقِ نبی باید که بودقربان شده بر خاکِ درِ من 
 من عشق‌ام و چون ریزم ز تو خونزنده کنمت در محشرِ من 
 هان تا نطپی در پنجه‌ی منهان تا نَرَمی از خنجرِ من 
 با مرگ مکن تو روی ترشتا شکر کند از تو برِ من 
 می‌خند چو گل چون برکنَدَتتا به سر شدت در شکرِ من 
 اسحاق، تویی؛ من والدِ توکی بشکنمت ای گوهرِ من 
 عشق است پدر عاشق رمه رازاینده از او کرّ و فرِ من 
 این گفت و بشد چون باد صباشد اشکِ روان از منظرِ من 
 گفتم چه شود گر لطف کنیآهسته روی، ای سرورِ من 
 اشتاب مکن، آهسته‌تَرَکای جان و جهان، ای صدپرِ من 
 کس هیچ ندید اِشتابِ مرااین است تکِ کاهل‌ترِ من 
 این چرخِ فلک گر جهد کندهرگز نرسد در معبرِ من 
 گفتا که خمش کاین خنگِ فلکلنگانه رود در محضرِ من 
 خامش که اگر خامش نکنیدر بیشه فتد این آذرِ من 
 باقی‌ش مگو تا روزِ دگرتا دل نپرد از مصدرِ من