خواجوی کرمانی (غزلیات)/اگر در جلوه میری سمند باد جولانرا
ظاهر
| اگر در جلوه میری سمند باد جولانرا | بفرما تا فرو روبم به مژگان خاک میدانرا | |||||
| مکن عیب تهی دستان که در بازار سرمستان | گدا باشد که بفروشد بجامی ملک سلطانرا | |||||
| چرا از کعبه برگردم که گر خاری بود در ره | برآرم آه و در یکدم بسوزانم مغیلانرا | |||||
| اگرهمچون خضر خواهی که دایم زندهدل باشی | روان در پای جانان ریز اگر دستت دهد جانرا | |||||
| بفردوسم مکن دعوت که بی آن حور مه پیکر | کسی کو آدمی باشد نخواهد باغ رضوانرا | |||||
| ببوی لعل میگونش بظلماتی در افتادم | که گر میرم ز استسقا نجویم آب حیوانرا | |||||
| چمن پیرا اگر چشمش برآنسرو دوان افتد | دگر بر چشمه ننشاند ز خجلت سرو بستانرا | |||||
| مگر باد سحرگاهی هواداری کند ور نی | نسیم یوسف مصری که آرد پیر کنعانرا | |||||
| چو مستان حرم خواجو جمال کعبه یاد آرد | ز آب چشم خونافشان کند دریا بیابانرا | |||||