حافظ (قصاید)/سپیده‌دم که صبا بوی لطف جان گیرد

از ویکی‌نبشته
پرش به ناوبری پرش به جستجو
' حافظ (قصاید)  از حافظ
(سپیده‌دم که صبا بوی لطف جان گیرد)
'


 سپیده‌دم که صبا بوی لطف جان گیردچمن ز لطف هوا نکته برجنان گیرد 
 هوا ز نکهت گل در چمن تتق بنددافق ز عکس شفق رنگ گلستان گیرد 
 نوای چنگ بدانسان زند صلای صبوحکه پیر صومعه راه در مغان گیرد 
 نکال شب که کند در قدح سیاهی مشکدر او شرار چراغ سحرگهان گیرد 
 شه سپهر چو زرین سپر کشد در رویبه تیغ صبح و عمود افق جهان گیرد 
 به رغم زال سیه شاهباز زرین بالدر این مقرنس زنگاری آشیان گیرد 
 به بزمگاه چمن رو که خوش تماشایی استچو لاله کاسه‌ی نسرین و ارغوان گیرد 
 چو شهسوار فلک بنگرد به جام صبوحکه چون به شعشعه‌ی مهر خاوران گیرد 
 محیط شمس کشد سوی خویش در خوشابکه تا به قبضه‌ی شمشیر زرفشان گیرد 
 صبا نگر که دمادم چو رند شاهدبازگهی لب گل و گه زلف ضیمران گیرد 
 ز اتحاد هیولا و اختلاف صورخرد ز هر گل نو، نقش صد بتان گیرد 
 من اندر آن که دم کیست این مبارک دمکه وقت صبح در این تیره خاکدان گیرد 
 چه حالت است که گل در سحر نماید رویچه شعله است که در شمع آسمان گیرد 
 چرا به صد غم و حسرت سپهر دایره‌شکلمرا چو نقطه‌ی پرگار در میان گیرد 
 ضمیر دل نگشایم به کس مرا آن بهکه روزگار غیور است و ناگهان گیرد 
 چو شمع هر که به افشای راز شد مشغولبسش زمانه چو مقراض در زبان گیرد 
 کجاست ساقی مه‌روی که من از سر مهرچو چشم مست خودش ساغر گران گیرد 
 پیامی آورد از یار و در پی‌اش جامیبه شادی رخ آن یار مهربان گیرد 
 نوای مجلس ما چو برکشد مطربگهی عراق زند گاهی اصفهان گیرد 
 فرشته‌ای به حقیقت سروش عالم غیبکه روضه‌ی کرمش نکته بر جنان گیرد 
 سکندری که مقیم حریم او چون خضرز فیض خاک درش عمر جاودان گیرد 
 جمال چهره‌ی اسلام شیخ ابو اسحاقکه ملک در قدمش زیب بوستان گیرد 
 گهی که بر فلک سروری عروج کندنخست پایه‌ی خود فرق فرقدان گیرد 
 چراغ دیده‌ی محمود آنکه دشمن راز برق تیغ وی آتش به دودمان گیرد 
 به اوج ماه رسد موج خون چو تیغ کشدبه تیر چرخ برد حمله چون کمان گیرد 
 عروس خاوری از شرم رأی انور اوبه جای خود بود ار راه قیروان گیرد 
 ایا عظیم وقاری که هر که بنده‌ی توستز رفع قدر کمربند توأمان گیرد 
 رسد ز چرخ عطارد هزار تهنیتتچو فکرتت صفت امر کن فکان گیرد 
 مدام در پی طعن است بر حسود و عدوتسماک رامح از آن روز و شب سنان گیرد 
 فلک چو جلوه‌کنان بنگرد سمند تو راکمینه پایگهش اوج کهکشان گیرد 
 ملالتی که کشیدی سعادتی دهدتکه مشتری نسق کار خود از آن گیرد 
 از امتحان تو ایام را غرض آن استکه از صفای ریاضت دلت نشان گیرد 
 وگرنه پایه‌ی عزت از آن بلندتر استکه روزگار بر او حرف امتحان گیرد 
 مذاق جانش ز تلخی غم شود ایمنکسی که شکر شکر تو در دهان گیرد 
 ز عمر برخورد آن‌کس که در جمیع صفاتنخست بنگرد آنگه طریق آن گیرد 
 چو جای جنگ نبیند به جام یازد دستچو وقت کار بود تیغ جان‌ستان گیرد 
 ز لطف غیب به سختی رخ از امید متابکه مغز نغز مقام اندر استخوان گیرد 
 شکر کمال حلاوت پس از ریاضت یافتنخست در شکن تنگ از آن مکان گیرد 
 در آن مقام که سیل حوادث از چپ و راستچنان رسد که امان از میان کران گیرد 
 چه غم بود به همه حال کوه ثابت راکه موجهای چنان قلزم گران گیرد 
 اگرچه خصم تو گستاخ می‌رود حالیتو شاد باش که گستاخی‌اش چنان گیرد 
 که هر چه در حق این خاندان دولت کردجزاش در زن و فرزند و خان و مان گیرد 
 زمان عمر تو پاینده باد کاین نعمتعطیه‌ای است که در کار انس و جان گیرد