حافظ (غزلیات)/گفتا برون شدی به تماشای ماه نو

از ویکی‌نبشته
پرش به ناوبری پرش به جستجو
' حافظ (غزلیات)  از حافظ
(گفتا برون شدی به تماشای ماه نو)
'


 گفتا برون شدی به تماشای ماه نواز ماه ابروان منت شرم باد رو 
 عمریست تا دلت ز اسیران زلف ماستغافل ز حفظ جانب یاران خود مشو 
 مفروش عطر عقل به هندوی زلف ماکان جا هزار نافه مشکین به نیم جو 
 تخم وفا و مهر در این کهنه کشته زارآن گه عیان شود که بود موسم درو 
 ساقی بیار باده که رمزی بگویمتاز سر اختران کهن سیر و ماه نو 
 شکل هلال هر سر مه می‌دهد نشاناز افسر سیامک و ترک کلاه زو 
 حافظ جناب پیر مغان مامن وفاستدرس حدیث عشق بر او خوان و ز او شنو