دیوان حافظ/گر چه ما بندگان پادشهیم

از ویکی‌نبشته
پرش به ناوبری پرش به جستجو
گر چه افتاد ز زلفش گرهی در کارم دیوان حافظ  از حافظ
گر چه ما بندگان پادشهیم
گر دست دهد خاک کف پای نگارم
تصحیح: محمد قزوینی و دکتر قاسم غنی


۳۸۱ گر چه ما بندگان پادشهیمپادشاهان ملک صبح‌گهیم ۳۱۵
 گنج در آستین و کیسه تهیجام گیتی نما و خاک رهیم 
 هوشیار حضور و مست غروربحر توحید و غرقهٔ گنهیم 
 شاهد بخت چون کرشمه کندماش آیینهٔ رخ چو مهیم 
 شاه بیدار بخت را هر شبما نگهبان افسر و کلهیم 
 گو غنیمت شمار صحبت ماکه تو در خواب و ما بدیده گهیم 
 شاه منصور واقفست که ماروی همّت بهر کجا که نهیم 
 دشمنانرا ز خون کفن سازیمدوستانرا قبای فتح دهیم 
 رنگ تزویر پیش ما نبودشیر سرخیم و افعی سیهیم 
  وام حافظ بگو که بازدهند  
  کردهٔ اعتراف و ما گوهیم