دیوان حافظ/گر دست دهد خاک کف پای نگارم

از ویکی‌نبشته
پرش به ناوبری پرش به جستجو
گر چه ما بندگان پادشهیم دیوان حافظ  از حافظ
گر دست دهد خاک کف پای نگارم
گر دست رسد در سر زلفین تو بازم
تصحیح: محمد قزوینی و دکتر قاسم غنی


۳۲۵ گر دست دهد خاک کف پای نگارمبر لوح بصر خطّ غباری بنگارم ۳۶۶
 بر بوی کنار تو شدم غرق و امیدستاز موج سرشکم که رساند بکنارم 
 پروانهٔ او گر رسدم در طلب جانچون شمع همان دم بدمی جان بسپارم 
 امروز مکش سر ز وفای من و اندیشزان شب که من از غم بدعا دست برآرم 
 زلفین سیاه تو بدلداری عشّاقدادند قراریّ و ببردند قرارم 
 ای باد از آن باده نسیمی بمن آورکان بوی شفابخش بود دفع خمارم 
 گر قلب دلم را ننهد دوست عیاریمن نقد روان در دمش از دیده شمارم 
 دامن مفشان از من خاکی که پس از منزین در نتواند که برد باد غبارم 
  حافظ لب لعلش چو مرا جان عزیزست  
  عمری بود آن لحظه که جان را بلب آرم