حافظ (غزلیات)/چو سرو اگر بخرامی دمی به گلزاری

از ویکی‌نبشته
پرش به ناوبری پرش به جستجو
' حافظ (غزلیات)  از حافظ
(چو سرو اگر بخرامی دمی به گلزاری)
'


 چو سرو اگر بخرامی دمی به گلزاریخورد ز غیرت روی تو هر گلی خاری 
 ز کفر زلف تو هر حلقه‌ای و آشوبیز سحر چشم تو هر گوشه‌ای و بیماری 
 مرو چو بخت من ای چشم مست یار به خوابکه در پی است ز هر سویت آه بیداری 
 نثار خاک رهت نقد جان من هر چندکه نیست نقد روان را بر تو مقداری 
 دلا همیشه مزن لاف زلف دلبندانچو تیره رای شوی کی گشایدت کاری 
 سرم برفت و زمانی به سر نرفت این کاردلم گرفت و نبودت غم گرفتاری 
 چو نقطه گفتمش اندر میان دایره آیبه خنده گفت که ای حافظ این چه پرگاری