دیوان حافظ/چو آفتاب می از مشرق پیاله بر آید

از ویکی‌نبشته
پرش به ناوبری پرش به جستجو
جهان بر ابروی عید از هلال وسمه کشید دیوان حافظ  از حافظ
چو آفتاب می از مشرق پیاله بر آید
چو باد عزم سر کوی یار خواهم کرد
تصحیح: محمد قزوینی و دکتر قاسم غنی


۲۳۴ چو آفتاب می از مشرق پیاله برآیدز باغ عارض ساقی هزار لاله برآید ۲۱۰
 نسیم در سر گل بشکند کُلالهٔ سنبلچو از میان چمن بوی آن کُلاله برآید 
 حکایت شب هجران نه آن حکایت حالیستکه شمّهٔ ز بیانش بصد رساله برآید 
 ز گرد خوان نگون فلک طمع نتوان داشتکه بی ملالت صد غصّه یک نواله برآید 
 بسعی خود نتوان برد پی بگوهر مقصودخیال باشد کاین کار بی‌حواله برآید 
 گرت چو نوح نبی صبر هست در غم طوفانبلا بگردد و کام هزارساله برآید 
  نسیم زلف تو چون بگذرد بتربت حافظ  
  ز خاک کالبدش صد هزار لاله برآید