حافظ (غزلیات)/هزار جهد بکردم که یار من باشی

از ویکی‌نبشته
پرش به ناوبری پرش به جستجو
' حافظ (غزلیات)  از حافظ
(هزار جهد بکردم که یار من باشی)
'


 هزار جهد بکردم که یار من باشیمُرادبخشِ دلِ بی‌قرارِ من باشی 
 چراغِ دیده شب زنده‌دار من گردیانیسِ خاطرِ امیدوار من باشی 
 چو خسروان ملاحت به بندگان نازندتو در میانه خداوندگار من باشی 
 از آن عَقیق که خونین دلم ز عشوه اواگر کنم گِلِه‌ای غمگسار من باشی 
 در آن چمن که بُتان دست عاشقان گیرندگرت ز دست برآید نگار من باشی 
 شبی به کلبه احزان عاشقان آییدمی انیس دل سوگوار من باشی 
 شود غزاله خورشید صید لاغر منگر آهویی چو تو یک دم شکار من باشی 
 سه بوسه کز دو لبت کرده‌ای وظیفه مناگر ادا نکنی قرض دار من باشی! 
 من این مراد ببینم به خود که نیم شبیبه جای اشک روان در کنار من باشی؟ 
 من ار چه حافظ شهرم، جوی نمی‌ارزممگر تو از کرم خویش یار من باشی