دیوان حافظ/نقد صوفی نه همه صافی و بیغش باشد
ظاهر
| ۱۵۹ | نقد صوفی نه همه صافی بیغش باشد | ای بسا خرقه که مستوجب آتش باشد | ۲۲۹ | |||
| صوفی ما که ز ورد سحری مست شدی | شامگاهش نگران باش که سرخوش باشد | |||||
| خوش بود گر محک تجربه آید بمیان | تا سیه روی شود هر که درو غش باشد | |||||
| خط ساقی گر ازین گونه زند نقش بر آب | ای بسا رُخ که بخونابه منقّش باشد | |||||
| نازپرورد تنعّم نبرد راه بدوست | عاشقی شیوهٔ رندان بلاکش باشد | |||||
| غم دنییّ دنی چند خوری باده بخور | حیف باشد دل دانا که مشوّش باشد | |||||
| دلق و سجّادهٔ حافظ ببرد بادهفروش | ||||||
| گر شرابش ز کف ساقی مهوش باشد | ||||||