دیوان حافظ/من نه آن رندم که ترک شاهد و ساغر کنم

از ویکی‌نبشته
پرش به ناوبری پرش به جستجو
من که باشم که بر آن خاطر عاطر گذرم دیوان حافظ  از حافظ
من نه آن رندم که ترک شاهد و ساغر کنم
نماز شام غریبان چو گریه آغازم
تصحیح: محمد قزوینی و دکتر قاسم غنی


۳۴۶ من نه آن رندم که ترک شاهد و ساغر کنممحتسب داند که من این کارها کمتر کنم ۳۴۵
 من که عیب توبه کاران کرده باشم بارهاتوبه از می وقت گل دیوانه باشم گر کنم 
 عشق دُردانه‌ست و من غوّاص و دریا میکدهسر فرو بردم در آنجا تا کجا سر برکنم 
 لاله ساغرگیر و نرگس مست و بر ما نام فسقداوری دارم بسی یا رب کرا داور کنم 
 بازکش یکدم عنان ای ترک شهرآشوب منتا ز اشک و چهره راهت پر زر و گوهر کنم 
 من که از یاقوت و لعل اشک دارم گنجهاکی نظر در فیض خورشید بلنداختر کنم 
 چون صبا مجموعهٔ گل را بآب لطف شستکج دلم خوان گر نظر بر صفحهٔ دفتر کنم 
 عهد و پیمان فلک را نیست چندان اعتبارعهد با پیمانه بندم شرط با ساغر کنم 
 من که دارم در گدائی گنج سلطانی بدستکی طمع در گردش گردون دون پرور کنم 
 گر چه گردآلود فقرم شرم باد از همّتمگر بآب چشمهٔ خورشید دامن تر کنم 
 عاشقانرا گر در آتش می‌پسندد لطف دوستتنگ چشمم گر نظر در چشمهٔ کوثر کنم 
  دوش لعلش عشوهٔ میداد حافظ را ولی  
  من نه آنم کز وی این افسانها باور کنم[۱]  

  1. در این غزل در نسخ مختلفهٔ جدیده از یک الی هشت بیت الحاقی دیده شده است از جمله این بیت مشهور: من که امروزم بهشت نقد حاصل میشود وعدهٔ فردای زاهد را چرا باور کنم ولی در نسخ قدیمهٔ قریب العصر با حافظ از قبیل خ ق نخ ل اثری از هیچکدام ازین ابیات موجود نیست.