حافظ (غزلیات)/منم که گوشه میخانه خانقاه من است

از ویکی‌نبشته
پرش به ناوبری پرش به جستجو
' حافظ (غزلیات)  از حافظ
(منم که گوشه میخانه خانقاه من است)
'


 منم که گوشهٔ میخانه خانقاه منستدعای پیر مغان ورد صبحگاه منست 
 گرم ترانهٔ چنگ صبوح نیست چه باکنوای من بسحر آه عذرخواه منست 
 ز پادشاه و گدا فارغم بحمدالّلهگدای خاک در دوست پادشاه منست 
 غرض ز مسجد و میخانه‌ام وصال شماستجز این خیال ندارم خدا گواه منست 
 مگر به تیغ اجل خیمه برکنم ور نیرمیدن از در دولت نه رسم و راه منست 
 از آن زمان که برین آستان نهادم رویفراز مسند خورشید تکیه‌گاه منست 
 
گناه اگر چه نبود اختیار ما حافظ
 
تو در طریق ادب باش و گو گناه منست