حافظ (غزلیات)/منم که گوشه میخانه خانقاه من است

از ویکی‌نبشته
پرش به: گشتن، جستجو
' حافظ (غزلیات)  از حافظ
(منم که گوشه میخانه خانقاه من است)
'


منم که گوشهٔ میخانه خانقاه منست دعای پیر مغان ورد صبحگاه منست
گرم ترانهٔ چنگ صبوح نیست چه باک نوای من بسحر آه عذرخواه منست
ز پادشاه و گدا فارغم بحمدالّله گدای خاک در دوست پادشاه منست
غرض ز مسجد و میخانه‌ام وصال شماست جز این خیال ندارم خدا گواه منست
مگر به تیغ اجل خیمه برکنم ور نی رمیدن از در دولت نه رسم و راه منست
از آن زمان که برین آستان نهادم روی فراز مسند خورشید تکیه‌گاه منست
گناه اگر چه نبود اختیار ما حافظ
تو در طریق ادب باش و گو گناه منست