حافظ (غزلیات)/ما درس سحر در ره میخانه نهادیم

از ویکی‌نبشته
پرش به ناوبری پرش به جستجو
' حافظ (غزلیات)  از حافظ
(ما درس سحر در ره میخانه نهادیم)
'


ما درسِ سحر در رهِ میخانه نهادیممحصولِ دعا در رهِ جانانه نهادیم
در خرمنِ صد زاهدِ عاقل زَنَد آتشاین داغ که ما بر دلِ دیوانه نهادیم
سلطانِ ازل گنجِ غمِ عشق به ما دادتا روی در این منزلِ ویرانه نهادیم
در دل ندهم ره پس از این مِهرِ بُتان رامُهرِ لبِ او بر درِ این خانه نهادیم
در خرقه از این بیش منافق نتوان بودبنیاد از این شیوه‌ی رندانه نهادیم
چون می‌رود این کشتیِ سرگشته؟ که آخرجان در سرِ آن گوهرِ یک‌دانه نهادیم
المنةُ لله که چو ما بی‌دل‌و‌دین بودآن را که لقب عاقل و فرزانه نهادیم
قانع به خیالی ز تو بودیم چو حافظیا رب، چه گداهمّت و بیگانه‌نهادیم!