حافظ (غزلیات)/لعل سیراب به خون تشنه لب یار من است

از ویکی‌نبشته
پرش به ناوبری پرش به جستجو
' حافظ (غزلیات)  از حافظ
(لعل سیراب به خون تشنه لب یار من است)
'


 لعل سیراب بخون تشنه لب یار منستوز پی دیدن او دادن جان کار منست 
 شرم از آن چشم سیه بادش و مژگان درازهر که دل بردن او دید و در انکار منست 
 ساروان رخت بدروازه مبر کان سر کوشاه‌راهیست که منزلگه دلدار منست 
 بندهٔ طالع خویشم که درین قحط وفاعشق آن لولی سرمست خریدار منست 
 طبلهٔ عطر گل و زلف عبیرافشانشفیض یک شمّه ز بوی خوش عطّار منست 
 باغبان همچو نسیمم ز درِ خویش مرانکاب گلزار تو از اشک چو گُلنار منست 
 شربت قند و گلاب از لب یارم فرمودنرگس او که طبیب دل بیمار منست 
 
آنکه در طرز غزل نکته بحافظ آموخت
 
یار شیرین‌سخن نادره‌گفتار منست