حافظ (غزلیات)/غلام نرگس مست تو تاجدارانند

از ویکی‌نبشته
پرش به ناوبری پرش به جستجو
' حافظ (غزلیات)  از حافظ
(غلام نرگس مست تو تاجدارانند)
'


۱۹۵ غلام نرگس مست تو تاجدارانندخراب بادهٔ لعل تو هوشیارانند ۱۳۱
 ترا صبا و مرا آب دیده شد غمّازو گر نه عاشق و معشوق راز دارانند 
 ز زیر زلف دوتا چون گذر کنی بنگرکه از یمین و یسارت چه سوگوارانند 
 گذار کن چو صبا بر بنفشه‌زار و ببینکه از تطاول زلفت چه بیقرارانند 
 نصیب ماست بهشت ای خداشناس بروکه مستحقّ کرامت گناه‌کارانند 
 نه من بر آن گل عارض غزل سرایم و بسکه عندلیب تو از هر طرف هزارانند 
 تو دستگیر شو ای خضر پی خجسته که منپیاده میروم و همرهان سوارانند 
 بیا بمیکده و چهره ارغوانی کنمرو بصومعه کانجا سیاه کارانند 
  خلاص حافظ از آن زلف تابدار مباد  
  که بستگان کمند تو رستگارانند