دیوان حافظ/عیب رندان مکن ای زاهد پاکیزه سرشت

از ویکی‌نبشته
پرش به ناوبری پرش به جستجو
۸۰  عیب رندان مکن ای زاهد پاکیزه سرشت که گناه دگران بر تو نخواهند نوشت  ۴۹
  من اگر نیکم و گر بد تو برو خود را باش هر کسی آن درود عاقبت کار که کشت  
  همه کس طالب یارند چه هشیار و چه مست همه جا خانهٔ عشقست چه مسجد چه کنشت  
  سر تسلیم من و خشت در میکدها مدّعی گر نکند فهم سخن گو سر و خشت  
  ناامیدم مکن از سابقهٔ لطف ازل تو پس پرده چه دانی که که خوبست و که زشت  
  نه من از پردهٔ تقوا بدر افتادم و بس پدرم نیز بهشت ابد از دست بهشت  
  حافظا روز اجل گر بکف آری جامی  
  یکسر از کوی خرابات برندت به بهشت