حافظ (غزلیات)/عیب رندان مکن ای زاهد پاکیزه سرشت

از ویکی‌نبشته
پرش به ناوبری پرش به جستجو
' حافظ (غزلیات)  از حافظ
(عیب رندان مکن ای زاهد پاکیزه سرشت)
'


۸۰ عیب رندان مکن ای زاهد پاکیزه سرشتکه گناه دگران بر تو نخواهند نوشت ۴۹
 من اگر نیکم و گر بد تو برو خود را باشهر کسی آن درود عاقبت کار که کشت 
 همه کس طالب یارند چه هشیار و چه مستهمه جا خانهٔ عشقست چه مسجد چه کنشت 
 سر تسلیم من و خشت در میکدهامدّعی گر نکند فهم سخن گو سر و خشت 
 ناامیدم مکن از سابقهٔ لطف ازلتو پس پرده چه دانی که که خوبست و که زشت 
 نه من از پردهٔ تقوا بدر افتادم و بسپدرم نیز بهشت ابد از دست بهشت 
 
حافظا روز اجل گر بکف آری جامی
 
یکسر از کوی خرابات برندت به بهشت