حافظ (غزلیات)/شکفته شد گل حمرا و گشت بلبل مست

از ویکی‌نبشته
پرش به ناوبری پرش به جستجو
' حافظ (غزلیات)  از حافظ
(شکفته شد گل حمرا و گشت بلبل مست)
'


 شکفته شد گل حمرا و گشت بلبل مستصلای سرخوشی ای صوفیان باده پرست 
 اساس توبه که در محکمی چو سنگ نمودببین که جام زجاجی چه طرفه‌اش بشکست 
 بیار باده که در بارگاه استغناچه پاسبان و چه سلطان چه هوشیار و چه مست 
 از این رباط دودر چون ضرورتست رحیلرواق و طاق معیشت چه سربلند و چه پست 
 مقام عیش میسّر نمیشود بی‌رنجبلی بحکم بلا بسته‌اند عهد الست 
   و نیست مرنجان ضمیر و خوش میباشکه   سرانجام هر کمال که   
 شکوه آصفی و اسب باد و منطق طیربباد رفت و ازو خواجه هیچ طرف نبست 
 ببال و پر مرو از ره که تیر پرتابیهوا گرفت زمانی ولی بخاک نشست 
 
زبان کلک تو حافظ چه شکر آن گوید
 
که گفتهٔ سخنت میبرند دست بدست