حافظ (غزلیات)/شراب بی‌غش و ساقی خوش دو دام رهند

از ویکی‌نبشته
پرش به ناوبری پرش به جستجو
' حافظ (غزلیات)  از حافظ
(شراب بی‌غش و ساقی خوش دو دام رهند)
'


۲۰۱ شراب بیغش و ساقی خوش دو دام رهندکه زیرکان جهان از کمندشان نرهند ۱۳۳
 من ار چه عاشقم و رند و مست و نامه سیاههزار شکر که یاران شهر بی‌گنهند 
 جفا نه پیشهٔ درویشیست و راهرویبیار باده که این سالکان نه مرد رهند 
 مبین حقیر گدایان عشق را کاین قومشهان بی کمر و خسروان بی کلهند 
 بهوش باش که هنگام باد استغناهزار خرمن طاعت به نیم جو ننهند 
 مکن که کوکبهٔ دلبری شکسته شودچو بندگان بگریزند و چاکران بجهند 
 غلام همّت دردی کشان یکرنگمنه آن گروه که ازرق لباس و دل سیهند 
 قدم منه بخرابات جز بشرط ادبکه سالکان درش محرمان پادشهند 
  جناب عشق بلند است همّتی حافظ  
  که عاشقان ره بی‌همّتان بخود ندهند