دیوان حافظ/سلامی چو بوی خوش آشنایی

از ویکی‌نبشته
پرش به ناوبری پرش به جستجو
حافظ (غزلیات) توسط حافظ
(سلامی چو بوی خوش آشنایی)
 سلامی چو بوی خوش آشنائیبدان مردم دیدهٔ[۱] روشنائی 
 درودی چو نور دل پارسایانبدان شمع خلوتگه پارسائی 
 نمی‌بینم از همدمان هیچ بر جایدلم خون شد از غصّه ساقی کجائی 
 ز کوی مغان رخ مگردان که آنجافروشند مفتاح مشکل گشائی 
 عروس جهان گر چه در حدّ حسنستز حدّ میبرد شیوهٔ بیوفائی 
 دل خستهٔ من گرش همّتی هستنخواهد ز سنگین دلان مومیائی 
 می صوفی افکن کجا می‌فروشندکه در تابم از دست زهد ریائی 
 رفیقان چنان عهد صحبت شکستندکه گوئی نبودست خود آشنائی 
 مرا گر تو بگذاری ای نفس طامعبسی پادشائی[۲] کنم در گدائی 
 بیاموزمت کیمیای سعادتز همصحبت بد جدائی جدائی 
  مکن حافظ از جور دوران شکایت  
  چه دانی تو ای بنده کار خدائی  


  1. چنین است در جمیع نسخ خطّی موجود نزد اینجانب، بعضی نسخ چاپی: مردم دیده را،
  2. نخ ی: پادشاهی،