| سلامی چو بوی خوش آشنائی | | بدان مردم دیدهٔ[۱] روشنائی | |
| درودی چو نور دل پارسایان | | بدان شمع خلوتگه پارسائی | |
| نمی‌بینم از همدمان هیچ بر جای | | دلم خون شد از غصّه ساقی کجائی | |
| ز کوی مغان رخ مگردان که آنجا | | فروشند مفتاح مشکل گشائی | |
| عروس جهان گر چه در حدّ حسنست | | ز حدّ میبرد شیوهٔ بیوفائی | |
| دل خستهٔ من گرش همّتی هست | | نخواهد ز سنگین دلان مومیائی | |
| می صوفی افکن کجا می‌فروشند | | که در تابم از دست زهد ریائی | |
| رفیقان چنان عهد صحبت شکستند | | که گوئی نبودست خود آشنائی | |
| مرا گر تو بگذاری ای نفس طامع | | بسی پادشائی[۲] کنم در گدائی | |
| بیاموزمت کیمیای سعادت | | ز همصحبت بد جدائی جدائی | |
| مکن حافظ از جور دوران شکایت | |
| چه دانی تو ای بنده کار خدائی | |
