دیوان حافظ/ساقی حدیث سرو و گل و لاله می‌رود

از ویکی‌نبشته
پرش به ناوبری پرش به جستجو
' حافظ (غزلیات)  از حافظ
(ساقی حدیث سرو و گل و لاله می‌رود)
'


۲۲۵ ساقی حدیث سرو و گل و لاله میرودوین بحث با ثلاثهٔ غسّاله میرود ۲۰۲
 می ده که نوعروس چمن حد حسن یافتکار این زمان ز صنعت دلّاله میرود 
 شکّرشکن شوند همه طوطیان هندزین قند پارسی که به بنگاله میرود 
 طیّ مکان ببین و زمان در سلوک شعرکاین طفل یکشبه ره یکساله میرود 
 آن چشم جادوانهٔ[۱] عابدفریب بینکش کاروان سحر ز دنباله میرود[۲] 
 از ره مرو بعشوهٔ دنیا که این عجوزمکّاره می‌نشیند و محتاله میرود 
 باد بهار می‌وزد از گلستان شاهوز ژاله باده در قدح لاله میرود 
  حافظ ز شوق مجلس سلطان غیاث دین  
  غافل مشو که کار تو از ناله میرود  


  1. خ: آهوانهٔ.
  2. غالب نسخ اینجا بیت ذیل را علاوه دارند: خوی کرده میخرامد و بر عارض سمن از شرم روی او عرق ژاله میرود