حافظ (غزلیات)/زلف بر باد مده تا ندهی بر بادم

از ویکی‌نبشته
پرش به ناوبری پرش به جستجو
' حافظ (غزلیات)  از حافظ
(زلف بر باد مده تا ندهی بر بادم)
'


زلف بر باد مده تا نَدَهی بر بادمناز بنیاد مکن تا نکنی بنیادم
مِی مخور با همه کس تا نخورم خون جگرسر مکش تا نکشد سر به فلک فریادم
زلف را حلقه مکن تا نکنی دربندمطُره را تاب مده تا ندهی بر بادم
یار بیگانه مشو تا نَبَری از خویشمغم اَغیار مخور تا نکُنی ناشادم
رخ برافروز که فارغ کنی از برگِ گُلمقد برافراز که از سرو کنی آزادم
شمع هر جمع مشو ور نَه بسوزی ما رایاد هر قوم مکن تا نروی از یادم
شهره‌ی شهر مشو تا ننهم سر در کوهشور شیرین منما تا نکُنی فرهادم
رحم کن بر من مسکین و به فریادم رَستا به خاک در آصِف نرسد فریادم
حافظ از جور تو حاشا که بگرداند رویمن از آن روز که دربند توام آزادم