حافظ (غزلیات)/روی بنما و مرا گو که ز جان دل برگیر

از ویکی‌نبشته
پرش به ناوبری پرش به جستجو
' حافظ (غزلیات)  از حافظ
(روی بنما و مرا گو که ز جان دل برگیر)
'


 روی بنما و مرا گو که ز جان دل برگیرپیش شمع آتش پروا نه به جان گو درگیر 
 در لب تشنه ما بین و مدار آب دریغبر سر کشته خویش آی و ز خاکش برگیر 
 ترک درویش مگیر ار نبود سیم و زرشدر غمت سیم شمار اشک و رخش را زر گیر 
 چنگ بنواز و بساز ار نبود عود چه باکآتشم عشق و دلم عود و تنم مجمر گیر 
 در سماع آی و ز سر خرقه برانداز و برقصور نه با گوشه رو و خرقه ما در سر گیر 
 صوف برکش ز سر و باده صافی درکشسیم درباز و به زر سیمبری در بر گیر 
 دوست گو یار شو و هر دو جهان دشمن باشبخت گو پشت مکن روی زمین لشکر گیر 
 میل رفتن مکن ای دوست دمی با ما باشبر لب جوی طرب جوی و به کف ساغر گیر 
 رفته گیر از برم وز آتش و آب دل و چشمگونه‌ام زرد و لبم خشک و کنارم تر گیر 
 حافظ آراسته کن بزم و بگو واعظ راکه ببین مجلسم و ترک سر منبر گیر