دیوان حافظ/روی بنمای و وجود خودم از یاد ببر

از ویکی‌نبشته
پرش به ناوبری پرش به جستجو
' حافظ (غزلیات)  از حافظ
(روی بنمای و وجود خودم از یاد ببر)
'


۲۵۰ روی بنمای و وجود خودم از یاد ببرخرمن سوختگانرا همه گو باد ببر 
 ما چو دادیم دل و دیده بطوفان بلاگو بیا سیل غم و خانه ز بنیاد ببر 
 زلف چون عنبر خامش که ببوید هیهاتای دل خام طمع این سخن از یاد ببر 
 سینه گو شعلهٔ آتشکدهٔ فارس بکُشدیده گو آب رخ دجلهٔ بغداد ببر 
 دولت پیر مغان باد که باقی سهلستدیگری گو برو و نام من از یاد ببر 
 سعی نابرده درین راه بجائی نرسیمزد اگر می‌طلبی طاعت استاد ببَر 
 روز مرگم نفسی وعدهٔ دیدار بدهوانگهم تا بلحد فارغ و آزاد ببر 
 دوش میگفت بمژگان درازت بکشمیا رب از خاطرش اندیشهٔ بیداد ببر 
  حافظ اندیشه کن از نازکی خاطر یار  
  برو از درگهش این ناله و فریاد ببر