| | | | | | |
| ۹ |
رونق عهد شبابست دگر بستان را |
|
میرسد مژدهٔ گُل بلبل خوش الحان را |
۸ |
| |
ای صبا گر بجوانان چمن بازرسی |
|
خدمت ما برسان سرو و گُل و ریحان[۱] را |
|
| |
گر چنین جلوه کند مغبچهٔ باده فروش |
|
خاکروب در میخانه کنم مژگان را |
|
| |
ای که بر مه کشی از عنبر سارا چوگان |
|
مضطرب حال مگردان من سرگردان را |
|
| |
ترسم این قوم که بر دردکشان میخندند |
|
در سر کار خرابات کنند ایمان را |
|
| |
یار مردان خدا باش که در کشتی نوح |
|
هست خاکی که بآبی نخرد طوفان را |
|
| |
برو از خانهٔ گردون بدر و نان مطلب |
|
کان سیه کاسه در آخر بکشد مهمان را |
|
| |
هر که را خوابگهِ آخر مشتی خاکست |
|
گو چه حاجت که بافلاک کشی ایوان را |
|
| |
ماه کنعانی من مسند مصر آن تو شد |
|
وقت آنست که بدرود کنی زندان را |
|
| |
حافظا می خور و رندی کن و خوش باش ولی |
|
| |
دام تزویر مکن چون دگران قرآن را |
|
