حافظ (غزلیات)/دیده دریا کنم و صبر به صحرا فکنم

از ویکی‌نبشته
پرش به ناوبری پرش به جستجو
' حافظ (غزلیات)  از حافظ
(دیده دریا کنم و صبر به صحرا فکنم)
'


 دیده دریا کنم و صبر به صحرا فکنمو اندر این کار دلِ خویش به دریا فکنم 
 از دلِ تنگِ گنه‌کار برآرم آهیکآتش اندر گنهِ آدم و حوّا فکنم 
 مایه‌ی خوش‌دلی آن‌جاست که دل‌دار آن‌جاستمی‌کنم جهد که خود را مگر آن‌جا فکنم 
 بگشا بندِ قبا، ای مهِ خورشیدکلاهتا چو زلفت سرِ سودازده در پا فکنم 
 خورده‌ام تیرِ فلک؛ باده بده ــ تا سرمستعقده در بندِ کمر ترکشِ جوزا فکنم 
 جرعه‌ی جام بر این تختِ روان افشانمغلغلِ چنگ در این گنبدِ مینا فکنم 
 حافظا، تکیه بر ایّام چو سهو است و خطامن چرا عشرتِ امروز به فردا فکنم؟!