حافظ (غزلیات)/دل من در هوای روی فرخ

از ویکی‌نبشته
پرش به ناوبری پرش به جستجو
' حافظ (غزلیات)  از حافظ
(دل من در هوای روی فرخ)
'


 دل من در هوای روی فرّخبود آشفته همچون موی فرّخ 
 بجز هندوی زلفش هیچ کس نیستکه برخوردار شد از روی فرّخ 
 سیاهی نیک بختست آنکه دایمبود همراز و هم‌زانوی فرّخ 
 شود چون بید لرزان سرو آزاداگر بیند قد دلجوی فرّخ 
 بده ساقی شراب ارغوانیبیاد نرگس جادوی فرّخ 
 دوتا شد قامتم همچون کمانیز غم پیوسته چون ابروی فرّخ 
 نسیم مشک تاتاری خجل کردشمیم زلف عنبربوی فرّخ 
 اگر میل دل هر کس بجائیستبود میل دل من سوی فرّخ 
 
غلام همّت آنم که باشد
 
چو حافظ بنده و هندوی فرّخ