حافظ (غزلیات)/درآ که در دل خسته توان درآید باز

از ویکی‌نبشته
پرش به: گشتن، جستجو
' حافظ (غزلیات)  از حافظ
(درآ که در دل خسته توان درآید باز)
'


درآ که در دلِ خسته توان درآید باز بیا که در تنِ مُرده روان درآید باز
بیا که فرقتِ تو چشمِ من چُنان دربست که فتحِ بابِ وصالت مگر گشاید باز
غمی که چون سپهِ زنگ، مُلکِ دل بگرفت ز خیلِ شادیِ رومِ رُخَت زداید باز
به‌پیشِ آینه‌ی دل هر آن‌چه می‌دارم به‌جز خیالِ جمالت نمی‌نماید باز
بدان مثل که شب آبستن است روز از تو ستاره می‌شمرم تا که شب چه زاید باز
بیا که بلبلِ مطبوعِ خاطرِ حافظ به‌بوی گلبنِ وصلِ تو می‌سراید باز