| | | | | | |
| ۴۲۵ |
دامن کشان همی شد در شَرب[۱] زرکشیده |
|
صد ماه رو ز رشکش[۲] جیب قصب دریده |
۴۲۶ |
| |
از تاب آتش می بر گرد عارضش خوی |
|
چون قطرهای شبنم بر برگ گل چکیده |
|
| |
لفظی فصیح[۳] شیرین قدّی بلند[۳] چابک |
|
روئی لطیف[۳] زیبا چشمی خوش[۳] کشیده |
|
| |
یاقوت جان فزایش از آب لطف زاده |
|
شمشاد خوش خرامش در ناز پروریده |
|
| |
آن لعل دلکشش بین وان خندهٔ دل آشوب |
|
وان رفتن خوشش بین وان گام آرمیده |
|
| |
آن آهوی سیه چشم از دام ما برون شد |
|
یاران چه چاره سازم با این دل رمیده |
|
| |
زنهار تا توانی اهل نظر میازار |
|
دنیا وفا ندارد ای نور هر دو دیده |
|
| |
تا کی کشم عتیبت از چشم دلفریبت |
|
روزی کرشمهٔ کن ای یار برگزیده |
|
| |
گر خاطر شریفت رنجیده شد ز حافظ |
|
بازآ که توبه کردیم از گفته و شنیده |
|
| |
بس شکر بازگویم در بندگیّ خواجه |
|
| |
گر اوفتد بدستم آن میوهٔ رسیده |
|
